Ken je dat; je loopt ergens en de mensen voor je gaan ineens langzamer lopen, of erger nog, ze staan ineens stil, met als gevolg dat je ze bijna omver loopt. Wat er vervolgens gebeurd, is dat ze je boos aankijken met in hun ogen een bepaalde, alleszeggende blik.
Ik vraag me altijd af wat deze mensen bezield. Hoe vaak komt het mij niet voor dat ik bijna iemand omverloop, is het niet in de stad, dan wel op het treinstation. Mensen loop gewoon eens door!
Nog zo iets. Er bestaan van die types die denken dat ze er nog wel even bij kunnen. In een overvolle metro, waar gewoon niemand meer bij kan. Dan zijn er altijd van die mensen die denken dat ze er wel bij kunnen. Je herkent ze altijd aan hun nors staande gezichtsuitdrukking. Ze nemen min of meer een aanloop, proppen zich ergen bij een deur naar binnen en gaan vervolgens wachten tot de deuren achter zich sluiten. Gevolg, iedereen staat nog dichter op elkaar dan dat men al stond. Zodra de metro weg rijd zie je de blik op hun gezichten veranderen. Van nors naar een lichtelijk euforische glimlach, waarmee eigenlijk gezegd wordt 'zie je dat ik er nog wel bij kon'.
Dit zijn ook van die types die de hele tijd op een zitplaatsje staan te azen. De halve rit staan ze, zodra er ook maar 1 zitplaatsje vrij is zie je ze er nog net niet heen rennen, om vervolgens 2 haltes verder uit te stappen.
Voel jij je aangesproken tot een van bovenstaande situaties? Denk dan eerst eens even goed na in het vervolg en kijk eerst eens om je heen!
Stuur door
Dit is niet OK